Diskriminacija je nejednako postupanje prema jednakima i jednako postupanje prema nejednakima, a na osnovu nekog njihovog ličnog svojstva, koje proizvodi različite (nepovoljnije) posledice u odnosu na to lice, odnosno grupu lica.

Znači, diskriminacija postoji kada se pojedinci ili grupe lica na osnovu nekog njihovog ličnog svojstva:

  • nejednako tretiraju, isključuju, odnosno dovode u nepovoljan položaj iako se nalaze u istoj ili sličnoj situaciji (npr. kada se učeniku koji je oboleo od HIV-a uskrati pravo da se upiše u školu ili da pohađa nastavu.), i
  • jedanko tretiraju ili se prema njima postupa na isti način iako se nalaze u bitno drugačijem, nepovoljnijem položaju (npr. propisano je da je za upis dece u školu potrebno da se podnese izvod iz knjige rođenih, što je nepovoljnije za romsku decu jer mnoga nisu upisana u matične knjige rođenih).

Na taj način, direktno ili indirektno, pojedinci ili grupe lica se dovode u nepovoljniji položaj u odnosu na druga lica, a izvor te nejednakosti je upravo neko njegovo/njihovo lično svojstvo.

Diskriminacija može biti posledica pojedinačnog akta, ali i institucionalna, što podrazumeva politiku institucija koja dovodi do različitog tretiranja pripadnika/pripadnica pojedinih društvenih grupa ili do štetnih posledica po njih, i strukturalna, koja se najčešće ne prepoznaje a koja je posledica naizgled neutralne, odnosno iste politike društva prema svima, bez uzimanja u obzir razlika koje odlikuju pripadnike/pripadnice određenih manjinskih grupa.

Diskriminacija može biti zasnovana na različitim ličnim svojstvima, stvarnim ili pretpostavljenim. Lična svojstva su, na primer, pol, rodni identitet, seksualna orijentacija, zdravstveno stanje, invaliditet, bračni i porodični status, starosno doba, nacionalna i etnička pripadnost, i dr. Stvarno lično svojstvo zaista postoji i deo je identiteta određene osobe ili je zajedničko grupi lica (npr. osoba pripada jednom narodu, određenog je pola, starosnog doba i sl.). Pretpostavljeno lično svojstvo je ono koje osoba ili grupa lica nema, ali diskriminator veruje da ga ima. Često se npr. dešava da osoba koja ima prijatelje i prijateljice homoseksualne orijentacije bude i sama diskriminisana, jer diskriminator pretpostavlja da je i ta osoba homoseksualne orijentacije.

Diskriminacija se može ispoljiti u svim oblastima društvenog života (u oblasti pružanja socijalnihi zdravstvenih usluga, rada i zapošljavanja itd.). Svako može biti discriminator i svako može žrtva diskriminacije, od organa javne vlasti do fizičkih i drugih pravnih lica. Dirkriminator može da bude sudija, policajac, lekar, profesor, kolega, komsija, privatni poslodavac, banka isl. Nepostojanje namere da se diskriminiše i samog diskriminatornog cilja ne isključuje diskriminaciju.

Svako različito postupanje prema pojedincima ili grupama ne predstavlja automatski i diskriminaciju, već samo ono koje je neopravdano.Postoje razne zakonske i druge merekoje država preduzima kako bi određene društvene grupe koje se faktički nalaze u podređenom položaju u društvu dostigle stvarnu ravnopravnost ( na primer,uvođenje pravila da na izbornim listama političkih stranaka za parlamentarne izbore svako treće mesto bude rezervisano za pripadnike manje zastupljenog pola).

Reagovanje u pojedinačnim slučajevima diskriminacije jeste značajno jer se na taj način mogu otkloniti posledice diskriminacije. Međutim, diskriminacija se ne može uspešno suzbijati bez rada na eliminisanju duboko ukorenjenih stereotipa i predrasuda prema manjinksim i vulnarabilnim grupama i koordinisanog delovanja državnih instutucija i organizacija civilnog društva  na realizaciji sveobuhvatnih mera i aktivnosti za sprečavanje i suzbijanje diskriminacije i ostvarivanje ravnopravnosti.